امتیاز مهم ریخته گری در امکان تهیه اشکال پیچیده ،قطعات با سطوح منحنی نا منظم قطعات خیلی بزرگ و قطعاتی که امکان ماشین کاری آنها دشوار است ،می باشد.[1] از طرف دیگر معایب روش ریخته گری دوغابی نسبت به سایر روشهای دیگر امکان شکل دهی قطعات بزرگ است. چون گچ غیر قابل انعطاف می باشد. بنابراین برای تولید اشکال نسبتا پیچیده لازم است که قالبها به قطعات زیادی تقسیم شده و در عین حال این امر باعث ایجاد خط درز در قالبهای اصلی و مادر می گردد.(البته برای مقابله با این مشکل در یکی دو دهه قبل، از مواد آلی انعطاف پذیر و یا "رژینهای مصنوعی" مثل "پلی ونیل کلراید" و "فنل فرمالدئید" و انواع رﮊینهای "اپوکسی" در تهیه قالبهای اصلی و مادر استفاده می شود.[2]
البته نباید فراموش کنیم که عوامل مختلفی در شکل گیری لایه ریخته گری شده نقش دارند عواملی چون : دانسیته دوغاب، میزان آب موجود در دوغاب، میزان تخلخل در قالب گچی، زمان فشار سیستم، آنالیز بدنه، دانه بندی دوغاب و....؛ حتی عوامل جزیی دیگری نظیر دمای سیستم، میزان رطوبت در قالب گچی، توزیع تخلخل در قالب گچی و.... نیز در ضخامت لایه ریخته گری شده موثر هستند.[3]